اشعار

پر از لبخند از آن خواب شیرین چشم واکردی            نگاه انداختی در آینه؛ خود را صدا کردی

ملیکا! نه، درون آینه نرگس شکـوفا شد            خودت را با خودت یک‌بار دیگر آشنا کردی

چه خوابی بود، خوابی که در آن عیسی اذان می‌گفت            و با اذن محمّد حرف حرفش را ادا کردی

تو را نوری برای نور دیگر خواستگاری کرد            در آن پیمان دلت را وادی «قالوا بلی» کردی

طنین سورۀ مریم تو را می‌خواند سوی خود            که از ناقوس‌های شهر راهت را جدا کردی

زدی از قصر بیرون، رفتی و دروازه را بستی            به روی آسمان تازه‌ای آغوش وا کردی

در آن صبحی که می‌شد قبله را از بادبان فهمید            دلت را هم‌سفر با کـشتی باد صبا کردی

کجا سرسبزتر، دلبازتر از قلب مولایت؟            در آن اقلیم قصر آرزویت را بنا کردی

بهشتِ بودنت غم را گرفت از چشم‌های او            که سامرّای غربت را، تو «سُرَّ مَن رَای» کردی

دلت ساحل، دلت دریا، دلت سرداب سامرّا            دلـت را آشـنا با «اَلـبَـلاءُ لُـلـولا» کردی

همه فرعونیان در وحشت‌اند از نام فرزندت            در آغوشش کشیدی و توکل بر خدا کردی

عزیزت را سپردی دست او، چون مادر موسی            برای آخـر قـصـه، برای او دعـا کردی

هجران به سر آمد؛ شب دیدار رسیده            ای منتـظران! فرصت گـفـتار رسیده

حـالا که به بـازار، خـریـدار رسـیـده            دل را به کـف آریـد که دلـدار رسیده

آمد گـلی از نـسل عـلـی و پـسرانـش

ای جـان دو عـالـم به فـدای پـدرانش

حور و ملک از عرش تماشاگر اویند            ارواح مـقـدس هـمه دور و بر اویـند

هم خضر و هم عیسی به ادب محضر اویند            سر تـاسـر دنـیـا هـمه زیـر پَـر اویند

نوری که به‌پا خاسته از سامره امشب

وا می‌کـند از کـار دل ما گـره امشب

ما تـشنـگی خویش به دریـا نفـروشیم            خاک در او را به گوهـرها نفـروشیم

عـطر نفـسـش را به مسیـحا نفروشیم            یک موی سرش را به دو دنیا نفروشیم

این عشق عیان است؛ نیازی به بیان نیست

در طینت ما خصلت کوفی‌صفتان نیست

شادنـد همه اهل زمـین؛ اهل سـما هم            لبخند نشـسـته‌ست به لب‌های خـدا هم

به به همه اسباب جنون هست فـراهم            امشب شب مخصوص زیارت شد و ماهم

در آرزوی رفـتـن بـیـن الحـرمـیـنـیم

یارب! سببی ساز که دلـتنگ حـسینیم

آن گل که بُوَد دیـدۀ نرگـس نگـرانش            آن یوسف خوش‌نام که گمگشته نشانش

آن را که زند نبض زمین با ضربانش            یا رب! برسانش! برسانش! برسانش!

مشتاق ظهور است خودش بیشتر از ما

ای‌کاش در آن روز بسازد سپر از ما

روزی که سوی مکه سپاهی بکـشاند            وقـتی رجـزی مثل ابالـفـضل بخـواند

کافی‌ست که شمـشیر علی را بتکـاند            از دشـمـن حـیـدر احـدی زنـده نـماند

تاریخ نـشان داده که در عـالـم ایجـاد

با آل عـلـی هر که در افـتاد ور افـتاد

می‌آیـد و بـر پـا کـنـد اسـلام عـلی را            بـالا بـبـرد یک‌نـفـری جـام عـلـی را

در کل جـهـان زنـده کـند نام علی را            بیـچـاره کـنـد دشـمـن نـاکـام علی را

آن‌روز، همان روز بد قوم یهود است

پایـان بـدی منـتـظـر آل سـعـود است

امشب شب شکـفـتن گل‌های باور است            امـشـب شـب تـجـلـی انـوار داور است

پـرواز کن به سـامـره با بال‌های شوق            تا بنگـری نسـیم سحـر روح‌پرور است

درآن بهشت حُسن به چشمان خود ببین            نخـل بـلند عـدل و شرافـت تـناور است

آن گـلـشـن امـید چه زیـبا و دیـدنی‌ست

اوصـاف این بـهـشتِ تـمنا شـنیدنی‌ست

ای طـبع نکـته‌سـنج! دوباره سخـن بگو            از نـور، از سـپـیده، کلامی به من بگو

لب باز کـن چو بـلـبل عـاشق برای من            از بـاغـبان و غـنـچـۀ یـاس چـمن بگـو

امـشب برای عـرض ارادت برآن امام            با اشک شـوق نغـمـۀ یابن الحـسن بگو

امشب شب ولادت موعـود خلقت است

امشب شب تجـلی طاووس جـنّـت است

در دست عـسکری گل باغ جـنان بـبین            گـنـجـیـنـۀ الـهـی و راز نــهــان بـبـیـن

در دسـت یـــادگــار تــمــامـی انــبــیــا            مـنـشـور آسـمـانی عـدل و امـان بـبـین

آگــاهــی و کــمــال امــامــان نــور را            در جـلـوه و جـلال امــام زمـان بـبـیـن

عـطـر بـهـشـتـی گـل مـوعـود می‌رسد

با او بـشـر به خـالـق مـعـبـود می‌رسـد

آمـد که نـور بـر دل اهـل جـهــان دهـد            بـرایـن کـویـر رونـق بـاغ جـنـان دهـد

آمـد کـه بـا تـبـلـور ایـمـان و مـعـرفـت            برجان صفا ببخـشد و دل را تکان دهد

آمد که با ظـهـور قـیـامـت نـشـان خـود            یک جـلـوه از قـیامت کـبری نشان دهد

آمد که آسـمـان و زمـین با صـفـا شـود

دل‌هـا جـلا بـگـیرد و پُـر از خـدا شـود

ایـمـان حـقـیـقـتـی‌ست که دارد نهـاد او            اخـلاص جـلـوه‌ای‌ست ز نـور نـمـاد او

روز ظـهـور چـهـرۀ آن مـاهِ هــاشـمـی            نــصـرُمِـن‌ للَه ‌سـت شـکــوه جــهــاد او

ما مـدعـی که مـنـتـظـر او نـشـسـتـه‌ایم            امــا نــبــوده‌ایــم هــمـیـشـه بـه یــاد او

بـر وصـل آن امــام اگـر مــایـلــیـم مـا

یـادش عـبـادت است، چرا غـافـلـیم ما؟

خـورشـیـد منـجـلـی‌ست امـام زمـان ما            بـر شـیـعـیـان ولـی‌ست امـام زمـان مـا

روشن‌تـرین سپـیـدۀ صبح ظهـور نـور            آئـیـنـه‌ای جــلــی‌سـت امــام زمــان مـا

سـوگـنـد بـرعـلـی و بـه زهـرا و آل او            تـنـهـاتـر از عـلـی‌سـت امـام زمـان مـا

تـنهـاتر از همیشه چرا مـانـده آن امام؟

ای وای بر من و تو و این رسم و این مرام

دردست اوست در همه عالم، زمام عصر            در پیش اوست دانش و علم تمام عصر

رحمت از این وجود مقـدس به ما رسد            باشد از این وجود، قـوام و دوام عصر

چل روز هرسحر تو به ذکر دعای عهد            پـیـمـان بـبـنـد بار دگر با امـام عـصـر

عهد وفا «وفایی» از این پس چنین ببند

این رشته را به دامن حـبل المتـین ببند

آئـیـنه طـلـعـتی که فـروغ سپـیـده است            با خود هـزار جـلـوۀ نـور آفـریده است

بـا شـوق دیـدن رخ آن آفــتــاب حُـسـن            خورشید سربرهنه ز مشرق دویده است

با رویـش و شـکـفـتـن آن گـلـبـن امـیـد            عطر خوش بهار به جان‌ها رسیده است

اکـنـون خـبر کـنـید مـریـدان عـشق را            کز گـلـشـن مراد، نسیـمی وزیـده است

دیگـر مـخـوان حـدیث شب انتـظار را            خـورشـید آسـمـان هـدایت دمـیـده است

او شاهـکـار خـلـقت و نقـش‌آفرین دهر            نقـشی دگر ز روی محمد کـشیده است

بـا شــوق سـر نـهــادن بـر آسـتــان او            تـا سـامـرا کـبـوتـر دل‌هـا پـریـده است

آشفته گشته خواب خوش دشمنان از او            با آن که کودک است و به مهد آرمیده است

خوانـدند و ان یکـاد برایش فـرشتـگـان            طاووس جنّت است که جبریل دیده است

صد تور نقره در ره او فرش کرده است            ماهی که وصف چهرۀ او را شنیده است

ایـام انـتـظـار گـل نـرگـس است و باز            دل‌ها به شوق وصل جمالش طپیده است

پرچم‌فراز عدل و امان است و کردگار            او را به پاس عدل و شرف برگزیده است

ای دل! بخوان دعای فرج را، کز این دعا            عطر ظهور مهدی زهرا چکـیده است

بـا او خـرابـه‌هـا شـود آبــاد در جـهـان            ایمان به این کلام « وفایی» عقیده است

وقتی که در دنـیا سـتم مرسوم باشد            وقتی عدالت گنگ و نا مفهـوم باشد

وقتی ظهور از چشم‌ مردم دور مانده            وقتی نـفـس آلـوده و‌ مـسـمـوم باشد

وقتی کسی چشم انتظاری را بلد نیست            وقتی بشر از عاشـقی محـروم باشد

حق می‌دهم در خانۀ تاریخ، یک زن            آوازه‌اش پـنـهـان و نـامـعـلـوم باشد

حق می‌دهم چونانکه زهرا بود مظلوم            مـیـراث‌دار فـاطـمه، مـظـلـوم باشد

اما خدا می‌خواست از میراث مریم            نـام زنی در دفـتـرش مـرقـوم باشد

اما خدا می‌خواست از زن‌های تاریخ            با نام نرجس، دفـترش مخـتوم باشد

زهرا عروسش را خودش بر می‌گزیند            حـتی اگـر شـه‌زاده‌ای از روم باشد

باید به چـشم حـضـرت زهـرا بیاید            در خانـۀ حـیدر چنین‌ مرسـوم باشد

تأثیر یُذهب، عنکمُ الرجس است و قطعاً            نرجس زنی پاکیزه و معصوم باشد

اوصاف او را در کُتب کمتر نوشتند            تـاریخ بـایـد تا ابـد مـحـکـوم بـاشـد

فرزند او؛ موعود؛ پنهان مانده، باید            او نیز چون فرزند خود مکتوم باشد

فرزند او یک روز می‌آید سرانجام            روی لـبـش آن‌روز یا قـیـّـوم بـاشـد

آن‌روز، آری دوسـتـانش شادمـانـند            آن‌روز، آری دشمنـش مغموم باشد

سر ز پا نشناسم امشب از شعف            می‌روم گه سامرا، گاهی نجف

بی‌قـرار زلـف حـیـرت‌فـام یار            مـی‌زنـم پـیـمـانـه را با نام یـار

طوف خالِ حضرت چشمان او            می‌کـشم از سینۀ دیوانه "هــو"

هـم‌نــوا بـا نـغـمـۀ کـروبــیــان            مـی‌روم در اوج اوجِ لامـکـان

جـبـرئـیـل مدح ساغـر می‌شوم            بـاده‌نـوش خـمّ حـیـدر می‌شـوم

می‌شوم حلاج و می‌گویم جنون            سـاقــیـا "إنـا إلـیــه راجـعــون"

"قـل هـو الله احد" خُـمّ و سـبـو            مـیـزنم پیـمـانه را با نام "هـو"

حضرت توحید، یا حبل المتین!            نـعـبـدوا ایّـاک نـعـبد نستـعـیـن

در مـدیحت سِرّ سبـحانَ الـراء            حرمت انشاء نامت "من تشاء"

غایت الغایاتِ غیب، ای آشکار!            معـنی "أحـبـبَتُ" را آئـیـنـه‌دار

حجّت و برهـان "الله الجـمـیل"            آفــریـنـش را ظـهـور او دلـیـل

برزخ الکبرایِ حـکـمت آفرین            قـوّت نـقـل از دم روح الامـین

گـشته برپا پـایـه‌های بیـسـتـون            چون تو هستی معنی "کن فیکون"

ساحت چشم تو عرشِ کبریاست            قامت عشق تو شرح "إنّما"ست

خطّ و خال و عارض و گیسوی تو            "إهـدنـا" یعـنی خـَمِ ابـروی تـو

می‌شوم هم‌صحبت روح الامین            می‌نویسم نام تو "فـتح الـمـبین"

تا زمان خـیـبـر یـوم الـظـهـور            باشم از یـاران بی‌پـروای نـور

اصلاً امشب می‌نویسم بیـقـرار            مستم و مجنون و محو و مِی‌گسار

لام الف، "لا"، لاجـرم دیوانه‌ام            عـشق تو تاک و خم و پیمانه‌ام

جنب و جوش واژه‌ها در دفترم            مست مست از جامِ عشقِ حیدرم

شیعۀ چـشم انتـظـار ذوالـفـقـار            معنی تَـمـّارم و سـرمـستِ دار

کوکب دُرّی "یـوقـَد مِن شـَجر"            یابن زهـرا، مـنـجـی نوعِ بشر

هــادِم ابـنـیـۀ شـرک و نــفــاق            مُصلح کلّ، معنیِ حُسن الوِفاق

آیـه آیـه در مــقــام عـشــق تـو            می‌نـویـسـم با کـلام عـشـق تـو

چشم یعـقـوب دلم، چشم انتظار            صبح هجران تو را در شام تار

بی‌خبر از خود، جنون‌پیما شده            همچو مجـنون در پیِ لیـلا شده

در هوای بوی پیـراهن غـریب            هـمـنوا با نـالـۀ " أ مَنّ یـُجیب"

روضه‌خوانِ روضه‌های کربلاست            هاجر خـشکـیـده کامِ نیـنـواست

می‌برَد نام تو را با لحـن اشک            در کـنار علـقـمه سقـا و مَشک

تـشنه‌کامی لحـظـه‌های انتـظار            بیـقـراری در هـوای زلف یـار

از حرم تا علـقـمه طـوفان شده            چشم غمگـینِ غزل گریان شده

در فراق آسمان محشر به پاست            چشم زینب هم به سوی نیزه‌هاست

"ما رأیتُ" گوی، هنگام ظهور            از کـنـار قـتـلگـه وقـت عـبـور

لحـظـه‌های دیـدنت را بـیـقرار            می‌رود شام و تو را چشم انتظار

خـیمۀ چـشم انتـظاران را ببـین            دیـدۀ غـمگـینِ بـاران را بـبـین

"ربّنا" از ما، تو خود "آمین" بگو            از حضور روضۀ یاسـین بگو

ما گـرفـتـاریم و غافـل از دعـا            یـابن زهـرا! ای شـفـیعِ "ربّـنا"

ما رها از خویش و در بند دلیم            آنفدر کاهل که از خود غـافـیلم

دسـت مـا و دامـن احـسـانِـتـان            ای فــدای دیــدۀ گــریــانــتــان

دامـن بـاد صـبـا بـا گُـل لـبــخـنـد آمـد            لـب تـقـویـم بـه پـابـوسـی اسـفـنـد آمـد

نـفـس آیــنــه از دیــدن او بــنــد آمــد            آخـریـن سـورۀ تـوحـیـد خـداونـد آمـد

می‌چکـد آیۀ تطهـیر از این آبِ حیات

مَقدم گُل‌پسر حضرت نرجس صلوات

سِرِّ مجـنونی عـشاق عـیان خواهد شد            هرچه ناگفتۀ عشق است، بیان خواهد شد

در زمین صحبت آقای زمان خواهد شد            عـالم پـیـر دگر باره جوان خواهد شد

تو شروعی، تو طلوعی، تو چراغ‌افروزی

تو نگاری، تو بهاری، تو خودِ نوروزی

لـوح ایـمـانِ مُـزیَّـن به دعـا یـعـنی تو            در دل صور یقین زنگِ صدا یعنی تو

پُـل نـزدیک به دیـدار خـدا یـعـنـی تو            کُـلُّـهُـم؛ پـنـج‌تـن آل عــبـا یـعـنـی‌ تـو!

حـسـنی‌زاده‌تـرین احـمد مخـتـار تویی

فـاطـمه‌وارتـرین حـیـدر کـرار تـویـی

تو همان کشتی در عرش شناور هستی            گل خوشبوی بهشتی که معطر هستی

بهترین نـسخۀ یک مرد دلاور هـستی            وارث تیغ دو دَم‌، وارث حـیدر هستی

ظرف میلاد تو مَظروفِ علی را دارد

پای تو کـعـبه گـریـبان بدرد، جا دارد

چارده شاخۀ گُل جـمع شده در باغـت            هر سحر حضرت جبریل شود مشتاقت

مـکّـۀ قـلـب مـرا فـتـح کـنـد اخـلاقـت            تکیه بر کعبه بزن، دل ببر از عُشّاقت

ما عجـم‌ها، همه سلمانِ مسلـمان توأیم

خـادم مـرقـد سلـطـان خـراسـان توأیم

لحظۀ دیدن خـورشـید، نویدِ فـرداست            آخرِ جـادۀ این رود، شـکـوهِ دریـاست

شوق دیدار تو از برق نگاهم پیداست            سامرا؛ صحـنۀ پیـدایش زیـبایی‌هاست

به همان تربت اعلات قسم، جانِ منی!

هـمـۀ دلخـوشـی نـیـمـۀ‌ شـعـبـان مـنی

دشت خشکـیدۀ ما چشم به باران دارد            یوسف مصری ما میل به کنعان دارد

کم کن این فاصله‌ها را، اگر امکان دارد            مادرم سخت به برگشت تو ایمان دارد

وای از این دربه‌دری، وای از این خون‌جگری

پـدرم پـیـر شد و از تو نیـامـد خـبری

حس تردید نشسته است به روح و جانم            هُرم کـفر است که آتش زده بر ایمانم

رونـقی نیست در این کـاسـبـیِ دکـانـم            گـره کـور ظـهـور تو مـنـم، می‌دانـم!

با همین وضع دلـم، بس که شما آقایی

بخـدا شـنـبـه هم آدم بـشـوم، مـی‌آیـی!

بغض دیروزی تو، گریۀ فردای من است            روی دیوار وصالت رد خون‌های من است

دیگران را مَنِشان پشت درت، جای من است            مسجـد تو همۀ لـذت دنـیای من است!

جمکران؛ گـریۀ بسیار فقـط می‌چـسبد

روضۀ مشک عـلـمـدار فقط می‌چسبد

جـبرئـیل روی پـرش باز غـزل آورده            اسـتـعـاره کـمـی ایـهــام و بـدل آورده

عشق با « حیِّ علی خیرُ العمل » آورده            واژه واژه بـه لـبـم جــام عـسـل آورده

«یوسف» مصریِ « زهرا » سرِ بازار آمد

به «زلیـخـا» بـسـپاریـد که دلـدار آمـد

کوچه را ریسه ببـندید چـراغان بُکـنید            عـرش را گُـل بزنـید آینـه‌بـندان بُکـنید

جان نثار قـدمش زود به قـربان بُکـنید            خلق را مستِ شراب رُخ جانان بُکنید

دل ز « نرجس» نه که صد دل ز همه عالم بُرد

هرچه خوبی‌ست به دنیا نوۀ خـاتم بُرد

باز هم صحبت ما قصۀ گـیـسویش شد            تا سحر حرف و حدیث خمِ ابرویش شد

باز هـم قـبـلـۀ ما سـلـسـلـۀ مـویـش شد            دلمـان مـشـتری خـاکِ سرِ کـویش شد

« دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند»

یازده قرن ز نبودت دل من گلگون است            سوختم از غم دوری تو چشمم خون است

طالبِ دیدن تو گشته دلم، مجنون است            هفت پشتم به تو و طایفه‌ات مدیون است

یـوسـف فـاطـمه و حُـسنِ خـتـام طاهـا

لحـظه لحـظه برسد بر تو سـلام طاهـا

می‌شود شادی آن قـلب سپـیدت بشوم؟            یا که مهـمان سر سفـرۀ عـیدت بشوم؟

سیصد و سیزدهمین یار شهیدت بشوم            کاش رخصت بدهی « شیخ مفیدت» بشوم

با ظـهـورت دل غـمـدیـده ما شـاد نـما

بـا نـفـس‌هـای گـلِ فــاطــمـه آبـاد نـمـا

سی نفر یار نداری که پـریشان ماندی            مثل یـوسـف اسـیرِ غـم زنـدان مـاندی

همدم غربت و صحرا و بیـابان ماندی            از گـناهِ منِ غـفـلـت‌زده پـنهـان ماندی

مددی کن که به عشق تو مسلمان بشوم

با ولایت به نفس‌های تو «سلمان» بشوم

چقدر تا سحـر عـشق، عـبورت مانده؟            چشممان خیره به معیادِ ظهورت مانده

بانویی دست به پهلو به حضورت مانده            روی مسمار و دری چشم غیورت مانده

قَـسـمت می‌دهـم ای مـنـتـقـم آل عـلـی

دگر از راه بـیـا ای به همه خلـق ولی

فرا رسیدن شعـبان مبارک ای عـشاق            نزول رحمت یزدان مبارک ای عشاق

بزرگ‌عـید محبان مبارک ای عـشـاق            قدوم حضرت جانان مبارک ای عشاق

اگر در عالم ایجاد شور و زمزمه است

ولادت گل نرجس، عزیز فاطمه است

امام عـسکری از شوق روی دلبـندش            نخواهد این که بگیرد نظر ز فرزندش

ربوده دل ز پـدر، بین گـریه، لبخـندش            شده‌ست طاق بهشت، ابروان پیـوندش

به آن خجسته جمال و به آن حمیده صفات

به خـال هـاشـمی او محـمدی صلـوات

تــمـام مــاه‌رخـان را مـنــظـم آوردنــد            از آسمان مه و خـورشید با هم آوردند

سـتـاره‌های درخـشـان، فـراهم آوردند            و بـاز، پـیـش رخ مــاه او کـم آوردنـد

کمان ابرو و چـشمان نافـذش زیباست

نوشته‌اند که طاووس جنّت الزهراست

عزیز فاطمه لب را به خنده تا وا کرد            خدای داند و بس در جهان چه غوغا کرد

امین وحی خـدا، خـویش را مهـیا کرد            هزار دسـتۀ گـل، هـدیه بر ملیـکا کرد

مپرس این که ملیکا که بوده یا او کیست

ملـیکـۀ همه افلاک و مـادر مهدی‌ست

چه دختری! که ز شه‌زادگان رومی بود            نـبـی در عـالـم رؤیـا مـدیح او فـرمود

مسـیـح در نـظـرش آمد و وِرا بِـسُـتود            وَ در مکاشـفه‌ای بعدِ گفت و بعدِ شُنود

به یک اشارۀ زهـرا ز اهـل ایـمان شد

عروس فـاطمه با دست او مسلمان شد

به یـمن مقـدم او عـرش نـورباران شد            نـصـیب عـرش‌نـشـینان دم بهاران شد

از آن زمـان که رخ مـاه او نمایان شد            هزار شکـر که مـولای اهل ایـمان شد

تن فـسـردۀ مـا را حـیـات خـواهـد داد

زمـانه را ز سـتـم‌هـا نجات خواهد داد

نـگـاه دلـبـری‌اش دل ربـوده از مــادر            صدای حیدری‌اش در فضا طنین‌گستر

پـدر ز مـادر و مـادر بگـیردش ز پدر            که جـبـرئـیل و ملائک به گـفـتۀ داور

وجـود اقـدس او را به آسـمـان بـردنـد

بـهـشـت را به میان بهـشـتـیـان بـردند

اگرچه شد دل نرجس ز دوری‌اش بی‌تاب            سه روز دیدۀ مادر نمی‌نشست به خواب

پس از سه روز شد آخر ز دیدنش شاداب            بگو به حضرت نرجس، امان ز قلب رباب

نسـیم از دل غـم‌دیـده‌اش تـوان می‌بُرد

سه شعبه اصغر او را به آسمان می‌بُرد

لـوای دولـت او تـا در احـتــزاز شـود            بـزرگ پــرچـم اسـلام در فـراز شـود

مسیح پشت سـرش گرم در نـماز شود            به کعبه تکیه کند، بغض بسته باز شود

دوبـاره تـازه نـمـایـد بـهـار هـم‌عهـدی

صَلا زنـد که أنا المُنـتـقـِم، أنا المهـدی

لـوای نـصـرُ مِنَ الله را کِـشد بر دوش            شـرارِ فـتـنـۀ کـفـّار می‌کـنـد خـامـوش

ز آبشار نگـاهـش حـرم شود مدهـوش            رسد صدای اذانش ز بام کعبه به گوش

نـه آن اذان کـه بـگـویـنـد قـوم نـا آگـاه

اذانِ أشـــهـــد أنَّ عـــلـــی ولــیُّ الـلـه

به انـتـقـام عـزیـزان ز جـای برخـیزد            ز خاک، آن دو ستـمکار را برانگـیزد

به نخل خشک شده آن دو را بیـآویـزد            شرار شعـله به آن دو شرور می‌ریزد

به جـرم اینکه ربـودنـد حق حـیـدر را

به پیـش سـاقی کـوثـر زدنـد کـوثر را

امــیــر عــالــم ایــجــاد یــا ابـاصـالـح            ســلام مـا بـه شـمـا بــاد یـا ابـاصـالـح

کـنــار پـنــجــره فــولاد یـا ابـاصـالـح            زنـم به شـوق تو فـریـاد یـا ابـاصـالـح

خـدای را بـه امـام غـریب مـی‌خـوانـم

به شوق دیدنت، أمَّن یُجـیب می‌خـوانم

بیا که آیـنه زین بیـش شرمگـین نشود            بیا که هجر تو بر نفع خصم دین نشود

بیا که خون به دل و جان مؤمنین نشود            تحمّلِ غـم هجـر تو بیش از این نشود!

بیا که فاطمه چشم انتظار دولت توست

امید خسته‌دلان جهان، حکومت توست

بیا که شـیعه نـشـسـته‌ست در محن آقا            چـکـیـده خـون دل لالـه در چـمـن آقـا

مـن از کـدام ســتــم آورم سـخــن آقــا            عـراق، سـوریه، بـحـرین، یا یـمـن آقا

قـسم به حضرت زهـرا! بیا بیا مهدی!

به آه زیـنـب کـبـری! بـیـا بـیـا مهدی!

از آن‌روزی که با عشقت گره خورده‌ست دنیایم            تو را حس می‌کنم در تار و پودِ روز و شب‌هایم

به عشقِ دیدنت هر هفته صبحِ جمعه‌ها خوانده            "بِنَفسی أنتْ" را در ندبه‌ها نذرِ تو، بابایم

تمام آرزویت هست برگردم از آن راهی            که رفتم اشتباه و رفت حالِ خوب و زیبایم

بلایِ غیبتَت تقصیرِ عصیان‌های من بوده            به دستت می‌زدم بوسه؛ نمی‌لغزید اگر پایم

اگر غیر از تو را با جان و دل، بیرون کنم از دل            یقیناً گوشه‌ای از خیمه‌گاهت می‌شود جایَم

منِ آلوده را آسوده کن از نفْسِ شیطانی            نگاهم کن عزیزم که گدایی بی‌سر و پایم

مریضِ لاعلاجَت را دعا کن نیمۀ شعبان            شبِ مـیـلادِ تو بـسـیـار محـتاجِ مداوایم

دو چشمَم را به عشقِ دیدنت بستم به رویِ غیر            تو آن عشقِ حلالم هستی و غرقِ تماشایم

بیا و عیدی‌ام را با دعای خیر تزئین کن            دعایی که زنَد امضایِ قطعی بر تقاضایم

بدان مثلِ شهیدان عاقبت دل می‌برم از تو            فدایت می‌شوم! یکروز به چشمِ تو می‌آیم!

بـیــا که آمــدنـت مــژدۀ ســحــر دارد            رُخت نشانۀ والشـمس و والـقـمر دارد

تو ای فـروغ امید! ای ودیعۀ موعود!            بــیـا کـه آمـدنـت مــژدۀ ســحــر دارد

سپهر وصل تو از بس که هست رؤیایی            شـهــاب آرزوی مـا از آن گــذر دارد

در این ترنّم عشق و در این بهار امید            درخت باور ما از تو برگ و بر دارد

کـبوتری که زند پر به شـوق دیدارت            قسم به‌جان تو کز عشق بال و پر دارد

شب ولادت تو آن که بی‌قـرارتر است            بـرای دیـدن تـو شـوق بــیـشـتـر دارد

اگرچه شام سرور است هرکه را بینم            ز هجر سر به گریبان و چشمِ تر دارد

ز یُمن توست که روزی دهد خدا ما را            به احـتـرام تو بـر مـا خـدا نـظـر دارد

به جز تو، کز دل پُر درد ما خبر دارد            چه کس ز درد دل دوستان خبر دارد؟!

به لاله‌های شهادت که لاله در دل دشت            هــنـوز داغ فـراق تو بـر جـگـر دارد

گه ولادت تو گر«وفایی» از غم گفت            ز شـعـله‌های جدایی به دل شرر دارد

ای رفیق امروز خاک ما طلا شد یا نشد            بخت از خواب زمستانیش پا شد یا نشد

این دل وامـانده‌ام حاجت روا شد یا نشد            نیـمۀ شـعـبان قـرارم کـربـلا شد یا نشد

مست مستم کوچه کوچه می‌زنم هرخانه را

تا ببینند اهل شهر امشب من دیـوانه را

چهارده قرن است ماه و سال ما تکراری است            امشب اما از بهشت امواج کوثر جاری است

هرکسی امشب سرش بر روی یک دیواری است            افضل اعمال عاشق‌ها امانت‌داری است

پس تو امشب مستی ما را ببین و دم نزن

حرف عاشق بودن ما را به نامحرم نزن!

عشق ما را از صف اغیار منفک می‌کند            کوری هرکس به خوشحالی ما شک می‌کند

حـق تعـالی امشب ما را مبارک می‌کند            فاطمه "عجّل فرج" در مصفحش حک می‌کند

از رسـولان الـهـی تـا امــامــان گــرام

یک قصیده در پی یک مصرعِ حُسن ختام

تا به کی تـاریک بـاشد آسـمـان سـامرا            می‌دمد خـورشـید ما از پـادگـان سامرا

چشم و قلبت روشن ای مرد جوان سامرا            یک جهان هستند از امشب در امان سامرا

باد از بام بهشت امشب خبر آورده‌است

خوش به حال نوکران! نرجس پسر آورده‌است!

این پسر جان است و جانان است و ایمان همه            حرف‌هایش خط به‌خط آیات قـرآن همه

گـیـسـویش آرامـش حـال پـریـشان همه            پس نگو دیگر به او خورشید پنهان همه

او همیشه حاضر است و آنکه پنهان است ما

چشم او باز است و آنکه چشم خود را بست ما

عـاشـقـان دیـوانـۀ روی نـگــار آخـری            نام او مهـدی‌ست، تنها یـار، یار آخری

سـفـره‌دار آخـری، دُلـدل سـوار آخـری            می‌رسد یکروز صاحب ذوالفقار آخری

نعرۀ یا فاطمه در دشت و هامون می‌کشد

آن دو تا نامرد را از خاک بیرون می‌کشد

این‌همه گـفـتیم از مـهـدی آل مـصطـفی            این‌همه گفتیم ازآن آقایی و شور و صفا

ما کجا هستـیم؟ فکر درهم و فکـر شـفا            نوکـرانش بیـخـیال و دوسـتانش بی‌وفـا

هرچه گفتیم عاشقیم افسوس لاف و لاف بود

در پی دنـیا گـدای غـافـلـش علاف بود

مـرهـم مردم شدیم و مـرهـم او نیستـیم            آدم مــردم شــدیــم و آدم او نـیـسـتــیــم

هـمدم مـردم شـدیم و هـمدم او نیـستـیـم            محـرم مـردم شـدیم و محـرم او نیـستیم

جای دست باز او رو به کس و ناکس زدیم

دست خود آورد سوی ما ولی ما پس زدیم

مـطمـئنم راه ما آخر به کویش می‌رسد            نوکـر بیـچـاره هم به آرزویش می‌رسد

گفت سائل از کدامین سمت بویش می‌رسد؟            گفت در هر خیمه‌ای حرف عمویش می‌رسد!

به تمنای فـرج رخصت بگیر از فاطمه

با خود صاحب زمان بنشین کنار علقمه

صف به صف خیل ملائک به فلک استادند            بال بر بـال زنـنـد و ز طـرب دلـشادند

همه خـامـوش ز هر ولوله و فـریـادند            خبر از خـلـقت طاووس بهـشـتی دادند

دست بر سینه نهاده، همه گُل در دستند

دل ز کف داده و آمادۀ وصلـش هستند

ناگهـان شـور و نـشاط دگـری برپا شد            صحبت از قطره نبود و سخن از دریا شد

همه‌جا غـرق تمـاشـا، همه‌جا زیـبا شد            آخـرین مـهـر جـهـانـتـابِ ولا پـیدا شد

واژه‌هـای هـمـۀ شـعـر مـرا بـرهـم زد

«عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد»

آه ای عـشق! تو ما را به کجاها بُردی            از زمین اوج گـرفـتی، به ثـریـا بُردی

دل ما را به سـوی گـلـشن طاها بُردی            نـام زیـبـای گـل نـرگـس مـا را بُـردی

شکر لله که چـنـین غرق ارادت شده‌ایم

باز دعـوت شـدۀ جـشـن ولادت شده‌ایم

چند سال‌ست که ما جشن ولادت داریم            با خیال خوش تو، ذکر و عبادت داریم

گرچه دوریم ز تو، بر تو ارادت داریم            چشم بر راه تو ای صبح سعادت داریم

کاش جشنی به حضور تو به‌پا می‌کردیم

جان خود را به قـدوم تو فـدا می‌کردیم

کـافــران از خــبــر آمـدنـت آشــفـتـنـد            عرشیان اشک ز مژگان به وصالت سفتند

عاشـقان مثل گُل از مقدم تو بشکـفـتـند            عطر انفاس تو پیچـید و ملائک گفتند:

«نفس باد صبا مُشک فشان خواهد شد

عـالم پـیـر دگرباره جوان خواهد شد»

ای جلالُ لـلَّه و ای نورٌ علی نـور! بیا            معـنی آیـۀ والـشـّـمسی و والطّـور، بیا

لـیـلـة الـقـدر بـشـر! آیـۀ مـسـتـور! بـیا            محیی دین! نَفَست نفخه‌ای از صور، بیا

هـسـتی دیـنِ خـداونـد ز هـست تو بُوَد

پـرچـم نـصـرُ من الله به دسـت تو بُوَد

گرچه در جان همه، شوق تمّنا باقی‌ست            قطره فانی شود و جلـوۀ دریا باقی‌ست

جمعۀ روز ظهـور تو به دنیا باقی‌ست            چند جـمعه دگر از زندگی ما باقی‌ست

اشک حسرت ز چه در هجر نپاشیم همه

حیف باشد که در آن جمعه نباشیم همه

ای دوست اگرچه همه جا عطر بهار است            این رایحۀ خوش، همه از جانب یار است

این عـطر مسیحاست که از راه رسیده            از یـمن قـدومـش هـمه‌جا غـنچه دمـیده

پیچـیده به هر دشت، شـمیم گـل نرگس            گـل‌ها همه سرمـست نـسیـم گل نرگس

سبزی و طراوت هم اگر در چمن ماست            از برکت هر نغـمۀ یابن الحسن ماست

این گل‌پسر فاطمه یک پارچه نور است            نوروزِ همه منتظران، روز ظهور است

دل می‌بَرَد و محـض همین دلـبری آمد            آئـیـنــۀ حُـسـن حَـسـَنِ عــسـکـری آمـد

زیــبــایـی او را نـه فــقـط مــاه نــدارد            جــز او احــدی در دل مــا راه نــدارد

او نیـز هـمانـند عـمـویش عـلـی اکـبـر            در ظاهـر و بـاطن بـشـود شبه پـیـمـبر

این را به تـواتـر قـلم شیـعه نوشته‌ست            مهدی‌ست که طاووس اهالی بهشت‌ست

مهـدی‌ست گـل سـرسـبد عـالـم خـلـقت            مهـدی‌ست همان منـجی مشتاق هـدایت

مهدی‌ست که خود شأن نزول نعمات است            تنها فـرج مصلـح کل، راه نجات است

تنها نه فـقـط جـمعه که سرتـاسر هـفته            از غـربت محـض‌اش دل تقـویم گرفته

افـــتــاده بـه دل‌هــا ولــی الله مــی‌آیــد            ای‌ کاش بـگـوید که هـمـین مـاه می‌آیـد

هـجـران‌زده اما هـمه سـرشـار امـیـدیم            مـا مـلـت خـودسـاخـتـۀ قـرن جـدیـدیـم

مـا در دلـمان غـصـۀ تـحـریـم نـداریـم            در پیـش ستـمگـر سـر تعـظـیم نـداریم

آن نکته که در صدر خبرهای جهان است            آوازۀ بــیــداری اســلامـی‌مــان اســت

هـمـواره خدا حـفظ کـند رهـبـرمان را            با خطبۀ خود ساخت همه بـاورمان را

در جـبهـۀ تـبـیـین همه مشتاق جهـادیم            یک مـوی عـلـی را به معـاویه نـدادیـم

تیغ دو دم ما همه‌جا پـا به رکـاب است            دشمن غلطی هم بکند، خانه خراب است

ما عزّت خود را همه مدیـون رضائـیم            ما ملـت ایـران هـمه مـمـنون رضائـیم

الـمـنـّةُ لله کـه خــدا در نــظـر مـاسـت            دست کـرم ضـامن آهـو به سر مـاست

همچون پدری مشفق و رحمان و عطوف است            ما میـهـن‌مـان بیـمۀ آقـای رئـوف است

ما سـفـرۀ دل پیـش کـسی بـاز نکـردیم            جز او به کسی حـاجـتی ابـراز نکردیم

اصلاً به تقلای من و تو چه نیاز است            عمری درِ این خانه به روی همه باز است

ما هیچ نگفتیم، خودش خوب عطا کرد            با دست خودش کـربـبلا قسمت ما کرد

مگر آسـمان را چـراغان نکردیم؟!            زمین را مگر نـورباران نکردیم؟!

مگر کوچه را آب و جارو نکردیم؟!            شبِ تار را غـرقِ شب‌بو نکردیم؟!

مگر شهر را غرقِ شربت نکردیم؟!            سر کوچه را طاق‌نصرت نکردیم؟!

مگر شاعران از غمش کم سرودند؟!            قـلـم‌ها سـلاحِ ظـهـورش نـبـودنـد؟!

مگر مرغِ آمین‌مان در قفـس بود؟!            دم ربّـنـاهـایـمــان بـی‌نـفـس بــود؟!

مگـر العـجـل‌هـایـمان دیـردَم بود؟!            سرِ سفـرۀ نـدبـه‌ها چـای، کم بود؟!

مگر صبحِ جمعه سلامش نکردیم؟!            تهِ هـفـته‌ها را به نـامـش نکـردیم؟!

چرا یوسف افـتاده در چـاهِ غیبت؟!            چرا برنـمی‌گـردد از راهِ غـیـبت؟!

چرا روز مـوعـود، تـأخـیر دارد؟!            کجـای عـمـل‌هـایـمـان گـیـر دارد؟!

جـوابِ چراهـایـمان هم سؤال است            مگر آرزوی وصالش محال است؟!

نگـو آرزویش محـال است، هرگز!            نگو دیدنش در خیال است، هرگز!

زمـانـش بیـایـد؛ همین جـمـعه شاید            اگر حـرف‌مان حـرف باشد، می‌آید

خـبر آمد که گـل فـاطـمه آمد به جهـان            صاحبِ عصر و زمان، دُرّگِران، شاهِ شهان

گل نرگس، گل طاها، گل یاسین، گل یاس            نهمین سبطِ حـسین آمده، سلـطان جهان

جانِ عالم همه او، هستیِ خـاتم همه او            قـبـلۀ قـلـب فـلـَک، قُـلـقـُـله‌انـدازِ زمـان

چه امامی، چه مقامی، چه قیامی در اوست            همه اهدافِ امامان، رسد از او به میان

پرچـمِ نَـصرُ مِـنَ الله، به دستِ عـلـوی            یاعلی نیز به لب‌هاش، عیان در هر آن

غـنچۀ لعـلِ لبـش، بُرده دل و جانِ پدر            مادرش یکسره از شوق، شده اشک‌فِشان

شورِ اوصافِ وجودش، نشود وصف‌پذیر            که ز غیب آمده، آخـر پـسرِ هـاشـمـیان

جانِ جانان، شهِ دوران، ثمرِ آل نبی‌ست            ماه رویی که ندیدست فلَک، در دوران

زادۀ احــمـدِ مـحـمــودِ اَبَـا الـقــاســم را            به مـحـمـد بـشـنـاسند، همه اهلِ جـنـان

خُلق و خویش چو محمد، جَنَمَش همچو علی            حسنی وصف و حسینی صفت است، این جانان

اوست امّیدِ دلِ هر که، امیدش بخداست            ز پسِ پرده طلوعی، به سَراپـردۀ جان

سیزده نور، ز رخسارِ لطیفش پیداست            وَه، شده ماهِ شبِ چارده از پـرده عیان

انـبـیـا مـنـتـظـرِ او، هـمه با دستِ دعـا            اولیا دیده به راهش، همه او را نگران

طاقِ کسرا نشکست، از قدمِ این مولود            کاخِ ظلم از قَدمَش، تا به قیامت لرزان

پس از این روزِ حضور است، یقین صبحِ ظهور            آری آن‌روز که پایان بشود، شامِ خزان

انتـظـارِ هـمه، سـرآیـد و او آیـد و بـاز            دورۀ عدلِ علی، جلـوه کـند بر همگـان

چشمِ عالم شود آن‌روز، به رویش روشن            چه قـیامی بکـنـد، مـنـجیِ دین و قـرآن

آری آن‌روز که پایان فساد است و عِناد            می‌رهد از همۀ رنج و محن، هر انسان

چونکه از ظلم و ستم‌ها، مُلِئَت اَرض شود            قـائـم آل مـحــمـد بـکـنـد عــدل، عـیـان

عدل و دادش، همه‌جا پُر شود از سَلطنتش            مِهر و قَهرش، همه‌جا را بکند اَمن و اَمان

ظالـمی هیچ، ز عـدلش نتوان بگـریزد            سِتمی هیچ، نمانَد پس از آن عدلِ گِران

با هجومی که کند، بر سرِ هر مستکبر            سنگر و حِصن و حصارش، همه گردد ویران

کید و مکرِ همۀ فـتنه‌گران، محـو شوند            سرنگون هر علَم از آن، ثمرِ بت‌شکنان

هر سپاهی که عدو ساخته، مقهور شود            هر سلاحی، همه از کار بیافتد، یک آن

دوستانـش بسویش، از همه سو می‌آیند            یالِثارات چو گوید، به همه صف‌شکنان

تکیه بر کعبه، اَنابنُ الحَـسَنِـینَـش برسد            بر همه اهل جهان، یکـسره هنگامِ اذان

پُر شود دور و بَرَش در سحرِ روز ظهور            مسـجـدِ کـوفه و سـهـلـه ز سپـاهِ ایـران

یوسفِ فاطـمه از بعدِ نمازی به شُکـوه            می‌کند خطبۀ زهرائیِ خود را چو بیان

همرهِ رهبر و آن سَروَر و یارانِ شهید            راهیِ قدس شود قـافـله، گـردان گردان

مطلعِ شعر، مجـدد کـنم ای هـمـسفـران            تا شویم از رهِ عَهدَش، همگی هم‌پیمان

هر که با دوستی‌اَش عهد و وفایی دارد            باید امروز کند یاری‌اَش، از دست و زبان

همه یارانِ رهَـش، پـیـر اگر هم باشـند            با نگاهی به جمالش، همه گردند جوان

کاش می‌شد بشود، خونِ سرم، فرشِ رهَش            کاش می‌شد به قدم‌هاش، بگَردم قـربان

اهلِ بالا، به گُـلِ فـاطـمـه مـشـتاق‌تـرند            او به نوزادیِ خود شد، سوی معراج روان

اولین منتظرالمهدی‌ست، نرجس خاتون            که شد از دیدۀ او، نـورِ دلش زود نهان

تا که بی‌تابیِ مادر، شد از این هجر زیاد            بر سرِ دستِ ملائک، به حرم شد خندان

آه از طـفـلِ ربــاب و گــلـوی پــارۀ او            سِپَـهی خـنده‌کنان و حـرمی گـریه‌کـنان

نــوری ز مــشـرق اَبَـدیَّـت بـلـنـد شــد            طـوفـان بی امـان حـقـیـقـت بـلـنـد شـد

کـعـبه جـوابگـوی عـلـی‌دوست‌ها نبود            ایـوان‌طـلای مـرقـدِ حـضـرت بلند شد

حَـظّـی مـیان هـرولـه‌هـامـان نـداشـتیم            ذکـرِ عـلی ز گـوشـۀ هـیـئت بـلـند شد

وقتی‌که در به دست علی کَنده شد ز جا            فـریـاد هرچه قـلعـه به حیرت بلند شد

تا مرتضی گره به دو ابروی خود کشید            در گـردنِ بـشر رگِ غـیـرت بلـند شد

گـفـتی: امـیـدتـان؟! همه گـفتیم: فاطمه            مـادر هـمـیـشه وقت شـفـاعت بلند شد

این خاک، شیـعـه‌خانۀ ذُرّیّۀ عـلی‌است            ایـران هـمـیـشـه پـای ولایت بـلـند شد

ما را گدای نیـمـۀ‌شـعـبـان خویش کرد            عطری که دور سفـرۀ غـیبت بلـند شد

لـب‌تـشـنـگـان چـشـمـۀ جـانـیـم تـا ابـد

مـا نــان‌خــورِ امــام‌ِ زمـانـیــم تـا ابــد

پلکی بزن، خزان «زمین» را بهار کن            این سالخورده را به جـوانی دچار کن

اسـفـنـدها به یُـمـن شـما عـیـد می‌شود            کـهـنـه‌لـبـاس جـامـعه را نـونـوار کـن

دلـداده‌هـات حـسـرت دلـبـر کـشـیده‌اند            خود را برای این همه عاشق، نگار کن

دُکّـان دردِ دوری خـود را بـیـا، بـبـنـد            غـم را ز شغـل دائـمی‌اش برکـنار کن

هـوش از سر همه بِبـَرَد خـنده‌های تو            روی نقـاط ضعـفِ دلِ شیـعـه کار کن

گردن‌کشیِ یاغیِ عشق‌ت حکایتی‌ ست            مـا را ذبـیـح‌‌هـای دمِ ذوالــفــقــار کـن

موری به پیـشگاه سلیمان رسیده است            ما را به روی فرش وصالت سوار کن

کـعـبه به شوقِ تکـیۀ تو ایسـتاده است            فـکـری به حـال خـانـۀ پـروردگار کن

مستت به جز شراب نجف، مِی نمی‌خورد            این بـاده را نـصـیب گدای خُـمـار کن

صحرانشین! کجای جهان خیمه‌گاه توست؟            کُـنـجـی بـرای گـریـۀ ما اخـتـیـار کـن

زهرم، بگو بدل به عسل می‌کـنی مرا

آخـر میـان گـریه، بـغـل می‌کـنـی مرا

فـقـرِ مـرا اگـرچه جـهـانی جواب کرد            دستت گرفت کاسۀ من را، ثـواب کرد

بخشندگیِ تو به حسن‌جان کشیده است            این لُطف را عمو‌ی کریمِ تو باب کرد

روشن‌تـرین توسل خـورشیدها، سلام!            ذکرت دعای شب‌زده را مستجاب کرد

نام تو رمز سـروری کـشور من است            پـیـرِ خُـمـِـیـن بـا دم تـو انـقـلاب کـرد

وقتی که گـفـت نوح قـبـیـلـه: خَـدَمـتُـهُ            یعنی به روی نوکـری ما حـساب کرد

مـا نـوکـریـم، نـوکـر جــدِّ غـریـب تـو            ما را به این لقب خودِ زهرا خطاب کرد

هیئت؛ کلاس درس ولایت‌شناسی است            روضه، مرا به کار برایَت مُجاب کرد

"یامهدی" است باطن هر "یاحسینِ" ما            پس سینه‌زن مسیرِ درست، انتخاب کرد

قـلبی که پای هجر نسـوزد، کـباب باد

آن مجلسی که از تو نگـوید خراب باد

دسـتم هـنوز طـرح کـبـوتـر نمی‌کـشید            یعـنی دلـم به شـوق شـما پَـر نمی‌کشید

قـصـدم خودِ تویی، بخـدا نان نخواستم            بـوی غـذا مـرا دمِ این در نـمی‌کـشـیـد

خــیـلـی بــرای آمـدنـت کــم گـذاشـتـم            وَرنه، خجالت این همه، نوکر نمی‌کشید

هرکس مُـفـیـد بـود بـرایت،"مُفـید" شد            غیر از تو را به مُصحَف و منبر نمی‌کشید

عُـمـر پـدر به دیـدن روی تـو قَـد نداد            از شِـدَّتِ فـراق تو دیـگـر، نمی‌کـشـید

غـرق گـنـاه بـودم اگـر فـاطـمـه نـبـود            دست مـرا اگـر خودِ مـادر نمی‌کـشـید

ما غیر کـربـلا که به جـایی نـمی‌رویم            میل گـدا به این‌ور و آن‌وَر نمی‌کـشـید

با چکمه روی سینۀ او می‌نشست شمر            از کار خویش دست هم آخر نمی‌کشید

بعد از حسین بود، سنان رفت در حرم            ای‌کاش ختم روضه به معجر نمی‌کشید

پـنجـا‌ه‌سـال‌ پـرده‌نـشـیـن پـیـرِ پـیر شد

با شمر، عـمـه‌جان شـما هم‌مـسـیر شد

پلکی زدی و صبـح زمستان بهـار شد            خورشید در حرارت چشمت غبار شد

تـقـدیـر خـاک روشـنـی انـتـظــار شـد            تـیـغ نـگـات خــاطـرۀ ذولـفـقــار شــد

چـشـم تو بهـتـرین هـنـر آفـرینـش‌ست

نامـت هـمیـشه تـاج سر آفـریـنـش‌ست

عـصر سیاه رنج به پایان رسیده است            بر دست باد زلف پریشان رسیده است

جان جهان و حضرت جانان رسیده است            دیگر چه غم که صاحب دوران رسیده است

دنـیـا رسـیـده است به پایـان خط خون

ای رسـتـگـاری دل تـنـهـای مـؤمـنون

چشمت بهشت را به تماشا گذاشته‌ست            آئـیـنـه‌ای بـرابـر زهـرا گـذاشـتـه‌سـت

نقـاش دهر نـقـش تو یکـتا گـذاشته‌ست            با تو چه مـنّـتـی سر دنـیـا گـذاشته‌ست

ای نـام دلـربـای تـو تـسـبـیـح فـاطـمـه

ذکـر قـنـوت و جـان مـفـاتـیـح فـاطـمه

ای انـتـظـار ســبــز تـمـام پـیـمـبــران            تـنـهـا امــیــد و روزنــۀ آخـر الـزمـان

باز است با تو پنجـره‌ای رو به آسمان            جاءَ الحـقِ خـدا زَهـقَ البـاطـلی بخوان

ای مـرهـم جـریـحـۀ اعـصـار بـردگی

بشکـن خـلـیـل معـجـزه دیـوار بردگی

کـوه گـنـاه در غـم عـشـقـت مـذاب شد            سـقـف بـلـنـد دلـهـره‌هـایـم خـراب شـد

خـال سـیــاه روی لـبـت آفــتــاب شــد            یک قطره از وضوت چکید و شراب شد

"ساقی به نور عشق برافروخت جام ما

تو آمـدی و کـار جهـان شد به کام ما"

مائیم تا همیشه ریزه‌خـور رحمت شما            سلطان تویی و ما هـمگی رعـیت شما

احـسـان؛ عـروج آدمـیان؛ عـادت شما            حیف است جان ما نـشود قـسـمت شما

قـلـبـم فـقـط بـه یــاد تـو آرام مـی‌شـود

هر روز با خـیـال تو هـمگـام می‌شود

بی‌اخـتـیـار قـلـب خـرابم دچـار توست            شد از گـنه سـیاه؛ ولی بی‌قرار توست

"با تو سفر نکرده ولی در کنار توست"            عاشق که می‌شوم به خدا کار کار توست

عاشق که می‌شوم نفـسم خـوب می‌زند

نـبـضم فقـط به یاد تو مطلـوب می‌زند

بر خاک تا که گوشۀ چشمی نشان دهی            جان جـهـان بی‌حـرکت را تکـان دهی

از کـعـبه با صلابت حـیـدر اذان دهی            لـرزه به قـاب هـرزگی دشـمـنان دهی

ما زنـده‌ایم صبـح ظـهـور تو را بگو؟

غـائب نـمی‌شویم حـضور تو را بگو؟

بـا نـدبـۀ فـراق نـفـس تــازه مـی‌شــود            فـرزنـد مـهـزیــار پُـر آوازه مـی‌شـود

قرآن به محض نور تو شیرازه می‌شود            مـعـیار دین به مهـر تو اندازه می‌شود